Himpigimpi Eru Líka Fólk

Svava mín 25 ára

Tue, 25 May 2010 10:08:19 GMT

Elsku besta vinkona mín, til hamingju
með daginn þinn. Þú ert svo afburðar skemmtileg og frábært að það sprengir alla skala.

Elska þig algjörlega frá tánöglum til hárrótar eða frá toppi til táar eins og einhver annar sagði

Þín Hrefna Lind

Einn, tveir, þrír.. tékk!

Sun, 07 Mar 2010 11:57:14 GMT

Já góðan og blessaðann daginn, ég.
Rambaði inná þessa síðu og kaffærði mér í nostralgíu og frábærlegheitum.. Ákvað að gera könnun um hverjir væru ennþá virkir aðdáendur himpigimpis og skora á alla sem kíkja ennþá inn á þessa síðu að kommenta...

Hver veit nema maður verður virkur bloggari aftur hmm...

Já Himpigimpin eru ekki búin að syngja sitt síðasta..

Bara svo þið öll vitið það þá er þetta Böðvar sem skrifar þessa færslu
bleeeesss

Love you baby funny photo*

Thu, 16 Oct 2008 01:09:32 GMT

Undanfarið hef verið að þróa með mér undarlega fíkn: Annars heims fíkn. Hinkrið við, ég skal útskýra. Hún lýsir sér í því að ég vakna fyrir allar aldir, fæ mér morgunmat, kaffi, les blöðin til svona 10 og fer svo aftur upp í rúm. Þetta geri ég ekki vegna þess að það er svo kósý að geta leyft sér það heldur er það pjúra afþreyingarinnar vegna. Vegna þess að þegar ég sofna, eftir að hafa verið vakandi í 2-3 tíma, er eins og ég detti inn í einhvern svona framtíðar sýndarveruleika. Ég sofna en er samt svo algjörlega með á nótunum að ég get stjórnað öllum ákvarðanartökum sem eiga sér stað í draumnum. Svo er skynjun mín svo ýkt að ég er hreinlega að truflast úr spenningi mínúturnar áður en ég sofna. Ég var t.d. að hrapa í flugvél um daginn og ég gat á einhvern fáránlegan hátt sett sjálfa mig (mig, mig, alvöru mig) inn í Drauma-Svövu og fundið (alvöru fundið.. ekki svona "ímynda sér" fundið) hvernig tilfinning það er að hrapa. Það var alveg magnað að finna hvernig þyngdarleysið henti maganum upp í hnakka, hvernig gæsahúðin sprautaðist yfir mig eins og hún kæmi úr..öhm garðslöngu og hvernig adrenalínið skolaði heilanum út. Svo þegar ég var komin hættulega nálægt jörðinni þá tók ég (ÉG) mjög meðvitaða ákvörðun um að nú væri best að call it að day og fara að vakna. Opnaði augun og flissaði bara hysterískt eins og smástelpa með teina. Fáááránlegt.

Ég er fíkill, ég bara get ekki hætt! Stundum er ég búin að taka ákvörðun um að mæta nú í skólann og vera on top of everything en þá fæ ég þörfina; þörfina til að fara bara í smá stund inn í sýndarveruleikaheiminn, "bara einn skammt, kommon.. ég lofa". Svo karpa ég við sjálfa mig dálitla stund en geng yfirleitt niðurlút og snauð eins og belsenfangi úr því karpi því að "Vill gera eitthvað allt annað en skynsamlegu hlutina í lífinu"-Svava er frek, genverðug og með sífelld dreissulegheit og þess vegna er ÉG hætt að nenna standa upp í hárinu á henni. Það bara þýðir ekkert að eiga við þessa stúlku, ég segi það satt. Þar af leiðandi enda ég oft upp í rúmi aftur, bara til að hverfa í smááá stund í hinn heiminn og er þar af leiðandi lítið aktív í alvöru heiminum, ímyndið ykkur bara ruglið og endemis vitleysuna. (Á sama tíma ekki ósvipað öllum þeim fjölmörgu sem eyða alvöru heiminum sínum í að horfa á uppspunnar persónur lifa sínu lífi í kassa; horfa á sjónvarpið í staðinn fyrir að vera bara sjálf að kela eða taka þátt í læknadrama. Í mínum óveruleika finn ég allavega lykt og snertingu. Tjíkabúmm!)

í morgun lenti ég samt í því fáránlegasta hingað til. Mig dreymdi að ég væri að lesa Jörðin Undir Fótum Hennar eftir Salman Rushdie. Það er í sjálfu sér náttúrulega ekkert furðulegt og þá sérstaklega í ljósi þess að ég er akkúrat (í raunheimi) að lesa Jörðin Undir Fótum Hennar eftir Salman Rushdie. En s.s. í draumnum þá kláraði ég bókina; sat í rólegheitum og las blaðsíðu fyrir blaðsíðu þangað til bókin var búin og þá vaknaði ég. Ég var pínu rugluð á Rimini, leit á bókina á náttborðinu og sá samkvæmt bókamerkinu þá átti í 70 bls eftir. Hugsaði bara með mér "Ókei þetta var draumur.. heimskulegur draumur" og var í rauninni bara frekar spæld með óspennandi draum því að hann átti t.d. ekkert roð í drauminn þar á undan sem átti sér stað í kínversku smyglaraskipi, var mjög í anda James Bond og bara bara í alla staði miklu meira nice. Ég fór þess vegna bara guddíulaus** í fússi niður, hellti upp á meira kaffi og ákvað mér til huggunar (og eftir eilitla runu af sannfæringum frá Óskynsömu-Svövu) að eyða deginum í bókalestur.

Ég byrjaði þar sem frá var horfið á Rushdie bókinni og áttaði mig á því að ég vissi nákvæmlega hvað var að fara gerast næst, blaðsíðu fyrir blaðsíðu; ég VISSI endinn á bókinni!! Ég kláraði bókina af áfergju og kannaðist við flest allt, ekkert kom mér á óvart. Djöfull var ég furðulostin, maður lifandi! Þrjár spurningar sem ég velti svo fyrir mér í algjörlega einlægu hissakasti: A) Hafði ég í draumi unnið á svona stórkostlegan hátt úr þeim upplýsingum sem ég hafði already af hinum 423 blaðsíðunum á undan og komist að þessari niðurstöðu í draumi? B) Ætli ég hafi bara actually lesið endinn í svefni og undirmeðvitundin meðtekið glefsur úr lestrinum? C) Var ég bara búin að vera með eitt stórt dejavú í þann tíma sem það tók að lesa þessar síðustu 70 blaðsíður?
Ja nei! Mér er spurn. Krípi stöff.

Er kannski til einhver ótrúlega einföld útskýring á þessu? (Spyr gellan sem hélt í 14 ár, eða þangað til Matrix kom út, að hún væri eina manneskjan í heiminum sem upplifði dejavú. (Mér finnst ég þess vegna hálfpartinn knúin til að fara aðeins ofan í saumana á þessu.))

kv,
-Svava

*Love you baby funny photo: Framköllunarfyrirtæki sem við sáum í Kína.
**guddíulaus: ánægjulaus; laus við gleði. Mér finnst það hljóma eins og að vera laus við allt gúddí. Fíla það. Ætla að reyna að nota það tvisvar á dag, alla ævi.

Bloggedí afmælisbloggeddí blogg.

Sat, 19 Jul 2008 19:33:23 GMT

Það er merkilegur dagur í dag. Edgar Degas átti þennan afmælisdag, 19. júlí, og hefði verið að fagna 158 ára afmæli ef hann hefði ekki dáið á sínum tíma. Hefði hann hins vegar ekki dáið þá væri nú aldeilis búið að rúlla hjólastólnum hans útí garð á elliheimilinu og skella á hann partýhúfi. Degas er svona Megas þeirra Frakka, að engu leyti þó nema þeir deila þarna e, g, a og s. Ég fíla reyndar ekki Degas, finnst impressionismi yfir höfuð ekkert spes. Finnst þessi dagur ekkert sérstaklega merkilegur yfir höfuð afþví að ég er þunn og þreytt á líkama og sál. ii væl... ég er ekkert af þessu nema þunn, og jafn vel ekki einu sinni. Held að líkami minn hafi algjörlega kyngt drykkjuvenjum mínum og samlagast. Ég er allavega bara alveg hætt að verða þunn. Mjög sérstakt en frábært. Hins vegar er þessi dagur stór merkilegur fyrir þær sakir að í dag er nákvæmlega ár, upp á dag, síðan ég bloggaði síðast. Ákvað að halda upp árs afmælið með því að blogga. Hélt að það hlyti að ólga og krauma í mér uppsafnaður orðaflaumur heils árs en ég er nú aldeilis hrædd um ekki. Ég settist niður og fór að skrifa mótsagnakennda lýsingu á Degasi og þynnkuástandi mínu. Ég hreinlega stend á gati gagnvart sjálfri mér.

Ég gæti reyndar sagt hvað stendur upp úr á liðnu ári.. en þá myndu allir koma með kúka-comment því ég tala nú þegar of mikið um rassana á stelpunum í Kenía og hvernig þau geyma tannstöngla í hárinu sínu þarna í Kenía. "Og í Kenía.... Alveg eins og Kenía...." Svona læt ég stundum. Þess vegna ætla ég nú ekki að fara gera ykkur það að hafa þetta á prenti líka.

Eeeen þegar ég hugsa þetta allt saman betur þá væri náttúrulega soldið sniðugt að klára þessa Kenía maníu bara hérna einn, tveir og bingó. Þið getið hvort sem er svo auðveldlega lokað þessum glugga en eigið erfiðara með að loka á mig þegar ég legg hendur á axlir ykkar, horfi stíft í augun á ykkur og hrauna þessum staðreyndum útúr mér eins og enginn sé morgundagurinn.

WHAM:

Þegar maður er að kalla á þjóna í Kenía þá gerir maður "ksskss" hljóð eins og maður sé að tala við lítinn kettling. Það virkar líka alveg stórkostlega vel því að "ksskss" er svona hljóð sem heyrist í gegnum hvaða hávaða sem er. Stundum langar mig rosalega að nota það hérna heima en þá yrði ég nátturulega slegin og það þykir mér verra. Ég myndi meira segja alveg fíla það sem þjónn, finnst nefnilega frekar pirrandi þetta augnkontakt dæmi; myndar kannski sterkan augnkontakt við mann sem er úti að borða með konunni sinni og hann brosir og þú brosir og hann blikkar og þú labbar að borðinu hans afþví að þú heldur að hann sé að biðja um eitthvað en þá er hann bara að gefa þér auga og fer allur í hnút og þú ferð öll í hnút og konan hans fer öll í hnút og kannski endar þetta í hjónaskilnaði. Þessar uppákomur væri algjörlega hægt að losna við með tilkomu "ksskss" inn í hinn íslenska þjónustugeira. Ég ætla að stinga upp á þessu við yfirþjóninn minn. Svo kallar maður þjóna eiginlega alltaf "boss" eða "chief" og segir svona "Sasa wipi chief? fitty sana?" sem myndi úleggjast á íslensku "Hvað segirru mér gott stjóri? Allt dúndrandi flott?" og þá myndi hann svara "Fitty sana mrembo. Mambo?" sem útleggst: "Dúndrandi flott fallegust. En þú?" og ég myndi segja "mzuri sana mpenzi" nema ég myndi örugglega sleppa "mpenzi" afþví að það þýðir ástmaður og það er einhvern veginn ekki við hæfi. En þetta fitty, wipi, sasa dæmi er alveg endalaust, við allt og alla.. held ég hafi eytt lungan úr deginum bara í það að spyrja og svara þessu. Svo fylgir þessu alls konar handshakes og stælar og afþví að ég bjó í slummi (fátækrahverfi af verstu gerð þar sem fólk býr í skúrum) þá þurfti maður að láta extra mikið svona eins og fífl og þykjast vera aðeins meira hardcore en maður er. Vegna þess að þegar hverfið sér að maður er á handshake stiginu hjá vondu strákunum þá er maður í stikki og enginn þorir að hætta á að ræna mann því að þá er sá hinn sami dauður. Bókstaflega og ýkjulaust. Þannig ég var s.s. orðin eins og steikt ghettódrottning undir lokin og jafn vel farin að óttast um að festast í þessum karakter til ævi loka. Djöfull hefði verið fyndið ef ég hefði komið svona steikt heim og haldið áfram að éta franskar í morgunmat og væri geðveikt feit, þá væri ég fyndin týpa. "Throw me a guff nigg´!" hefði Feita Svarta Svava sagt ef hún hefði beðið um sígarettu. Þetta rjáttlaði þó sem betur fer af mér..

BAMM

Ji nú sé ég svart á hvítu hvað sögurnar mínar eru langar. Þetta var basically bara ein staðreynd og ekki séns að ég nenni að skrifa allar. Kannski skrifa ég fleiri seinna. En núna getiði allavega hrópað á mig og stoppað mig þegar ég segi "í Kenýa þá gerir maður ksskss.....": "AAA ég er búin að lesa þessa sögu á blogginu þínu!"

-Svava sem er back in blog business

Listahópurinn Diskólax og nú með appelsínubragði

Sat, 12 Jul 2008 18:57:41 GMT

Sýnir leikritið "Rúv - the musical" á þriðjudagskvöldið 15.júlí kl. 20:00 í Hafnarfjarðarleikhúsinu,
Allir velkomnir meðan sæti leyfa
Frítt inn

-sýningin er í c.a. 40-50 mínútur

Glæstir tímar... eða hvað?

Wed, 19 Mar 2008 13:34:58 GMT

Sæææl... Hrefna hérna aftur..

þegar ég var í 6 ára bekk stóðum við í röð á leiðinni í leikfimi.
Þá segir einn strákur sem stendur aftarlega í röðinni "Rétt upp hönd þeir sem finnast Hrefna vera feit". Besti vinur hans var sá eini sem rétti upp höndina. Þessi vinur hans var eini strákurinn sem ég var skotin í bekknum. Ég lokaði augunum og sagði ekki neitt, ég reyndi bara að verða ósýnileg. En það var ein stelpa í bekknum sem stóð upp fyrir mig og sagði "Heyrðu þetta er nú bara dónalegt hún getur kannski ekki gert að þessu"
Allir þögðu.
Ég kom heim grenjandi þennan dag og sagði mömmu frá því hvað hafði gerst, þá sagði mamma "Hrefna mín kannski ættiru að sleppa því að girða peysuna alltaf svona ofaní buxurnar"
Ég var pirruð allan þennan dag, tilvonandi kærasti minn þótti ég vera feit
Við byrjuðum aldrei saman

Það sem er að gerast er það..

Wed, 12 Mar 2008 11:11:18 GMT

..að ég er að leiðinni í próf á morgun klukkan hálf þrjú og klukkan tvö ætla ég að fá mér banana

rímnarúnk

Wed, 20 Feb 2008 17:24:08 GMT

Eitt sinn fyrir langa langa löngu var lítill vettlingur sem kaus að kalla sig handklæði. Klæðskeri tók og snéri honum við og setti hann á stofuofninn. Opnaðist hurðin allt í einu og stóð þar mjöög stór kona sem vonaði að komast í litla handklæðið. Eftir langa mæðu tók hún það ráð að fara í heitt bað. Hvað var það? Jú konur úr plasti skreppa saman við mikinn hita. Hitaveitan var upp á sitt besta á þessum tíma. Og á klukkutíma var hún orðin smærri og lægri en vísifingurinn á hönd hennar hægri, sko áður en hún fór í baðið. Vaðið var fyrir neðan hana þannig hún breyttist í hænu með risastórann munn og litlar hendur með rauðar rendur. Bara svona eins og góðum hænum sæmir. Time out, yfir og út. Róleg ekki hrökkva í kút og setja upp stút þó að þessi bloggfærsla fjalli um hænu og handklæði.

kv. Hrefna sem er að fá sér perm á morgun

Mótun einstaklingsins svona 13-15ára

Tue, 29 Jan 2008 00:32:30 GMT

Ég átti gott samtal við hana Hjördísi og það rifjaðist upp fyrir mér hvernig unglingsárin mín voru. Þau voru ekki jafn töff og ég vonaði á þeim tíma. Þetta snérist allt um það að falla inn og halda sér í tískunni. Tískan var frekar súr á þessum tíma og margbreytileg. Ég man eftir því að hafa:

1. “fílað” Fíla merkið, sem varð til þess að kaupa mér einungis hvít Fíla föt og ganga um eins og draugur Aflitað á mér hárið og þykjast ekki vera rauðhærð, því það var ekki nógu nett á þeim tíma, meikað yfir freknurnar sem komu samt sem áður í ljós

= ennþá meiri vofa.. og þeir skal ég segja voru ekki móðins á þessum tímum.

2.Eftir tímabilið þar sem tarkbuxur voru í tísku númer helst mínus eitthvað og böffalaskórnir þá tók við “skopparatímabilið” sem fólkst í mjööög ljótum víðum buxum úr tjaldefni sem klofið náði niður á hné.

3. Setið heima að reyna að læra textan við “Freestyler” sem ég náði aldrei, þóttist bara ná. Ástæðan var sú að ég var komin með kæró sem fílaði þetta lag sem var 17 ára og átti bíl. Sem þótti eimmitt smart á þeim tíma. Til baka litið fannst mér þessi kæró ekki jafn smart að ná sér í grunnskólastelpu sem flakkaði á milli tískustrauma.. ps. Hann var samt með aflitað hár eins og ég .. og klikkað góður í fótbollta

4. Verið spurð af vinkonu minni, sem ég var að kynnast á þeim tíma “Hvernig fílaru Quarasi! Þá svaraði ég “Ég veitaggi, hef ekki smakkað það” – á þeirri stundu langaði mig til að deyja og ákvað að kynna mér tónlistarstefnurnar aðeins betur.

5. Þegar það var í tísku að vera með glært front á Nokia 5110 símunum, þá ákvað ég að fylgja því og tók bara af mitt front , stuttu síðar eyðilagðist síminn minn í rigninu.

6.Farið með þessari sömu vinkonu minni í sjúkraþjálfun, ætlaði aðeins að vinna upp fyrri mistök. Ég fór að hlaupa á hlaupabrettinu og buxurnar voru ranghverfar, svona lafandi vasar að flyksast.. ahh á þessum tíma ákvað hún held ég að ég væri eiginlega bara Nörd

Held þetta sé nóg í bili – egóið fer minnkandi

ps. já til gamans getið, þá var Orri eimmitt að vinna í félagsmiðstöðinni sem ég var í á þessum tíma. Mig furðar að hann hafi ekki bara slegið til og tekið fyrsta skrefið þá....

ps2. ég nenni ekki að tala um "bleika tímabilið" það var það versta af öllu þessu

Að girða kjólinn ofaní sokkabuxur er ekki töff

Sun, 16 Dec 2007 17:50:59 GMT

Ég fór í leikhús um daginn. Ein. Það var fínt ég sá leikritið Hedda Gabbler efti Ibsen. Það var mjög skemmtilegt að mínu mati og mér fannst allt í lagi að fara ein, fyrir utan það að ég mætti klukkutíma of snemma, þannig ég þurfti að bíða í andyrinu. Það hefði verið fínt að spjalla við einhvern en í staðin horfi ég út í loftið og þóttist vera að hugsa um heimsbókmenntir og mismunandi ritstíla. Þegar ég fór á klósettið passaði ég vel upp á það að hafa ekki girt kjólinn ofaní sokkabuxurnar, því það var einginn þarna frammi sem hefði sagt mér frá því ef það hefði komið fyrir. Í hléinu hafði ég lítið að gera, þannig ég tók upp á því að fá mér tyggjó, fyrst fékk ég mér eitt, svo annað og svo annað þangað til pakkinn var orðin tómur. Síðan slökknuðu ljósin og sýningin hélt áfram. Fokk ég var með stóra tyggjóslummu upp í mér og var orðin íllt í kjálkanum, hvað átti ég að gera við helvítis tyggjóið?, ég setti það undir sætið eins og smákrakki.

Hvað var ég að spá?

Ég fór í Kringluna um daginn, ég hafði ekki gert mér grein fyrir því hvað starfsmennirnir í búðunum eru orðnir óðir og gráðugir í feita sölu, sumir þeirra eru á prósentum og það var rosalegt. Það sem ég var samt mest vör við voru setningar á borð við: “Þessi kjóll er brjálæðisslega flottur, sjáðu dítelana, þetta er nátturulega það allra flottasta í dag. Efnið er svo gott að þú gætir gengið upp Esjuna án þess að blotna” What? “Þú verður að kaupa þetta, ef þú gerir það ekki þá geri ég það” Okey...”Hann kostar 43.000, það er nátturulega ekki neitt fyrir þessa flík, þetta er sko það besta” “Þetta fer engum jafn vel og þér” “Ertu að grínast með hvað flíkin er flott, ég get geymt hana fyrir þig í max korter, þetta ríkur út.” Samt það besta sem ég hef heyrt só far, var þegar mamma var að máta dress, hún var búin að vera í búðinni í þónokkurn tíma að máta allt mögulegt. Stelpan var orðin líklega svolítið þreytt á henni og vildi að hún myndi allavega kaupa eitthvað. Þegar mamma kom út úr mátunarklefanum í kjól þá sagði stelpan “ERTU AÐ GRENNAST?” og mamma alveg “ha núna bara inn í mátunarklefanum?” . Þetta nátturulega virkaði og mamma keypti kjólinn.

Annars er allt gott að frétta. Lífið gengur sinn vanagang en ég reyndar sakna Svövu minnar. Svava ég elska þig!

Kveðja

Hrefna krúnk

Skide og ingen ting.

Thu, 19 Jul 2007 00:53:44 GMT

Á sumrin eiga heilasellurnar mínar það til að skilja fyrr en skellur í tönnum, pakka niður og láta sig hverfa. Þær verða hógværðin uppmálið gagnvart sér mun stærri og mikilvægari þáttum í lífi mínu eins og bjór. Þær vita að ég hef lítil not fyrir þær þegar hann er annars vegar. Ég hef allavega ekki haft neitt gáfulegt að segja eða gert neitt gáfulegt síðan í vetur. Ég held reyndar að bjórinn sé ekki einn við stjórnvölin hjá mér, ég hef hann grunaðan um að hafa teamed up með hamingjuskýi sem hann hitti einhver staðar á djamminu og í sameiningu hafi þau tekið yfir höfuðstöðvar líkama míns. Þau sögðu upp öllu öðru starfsfólki. Þau töldu sig t.d. ekki hafa not fyrir minnisdeildina lengur og settu upp diskótek í staðinn, mega young og trendy diskótek sem sér til þess að ég er alltaf með nýjustu danstónlistina á heilanum og hreyfi mig í takt við hana allan daginn. Þannig það þýðir ekkert fyrir þig að ætla að rifja upp eitthvað skemmtilegt með mér síðan úr síðustu viku því ég á örugglega bara eftir að horfa á þig tómum augum og hreyfa hausinn í takt við mega trendy tónlist sem þú heyrir ekki. Saman hafa bjórinn og hamingjuskýið líka slitið á öll tengsl milli aðalhöfuðstöðva og talfæra. Þar skiptast þau núna á um reksturinn, hamingjuskýið frá mánudegi til miðvikudags og bjórinn sér um rest. Heilinn fær ekki að koma nálægt þessu lengur; talfærin eru orðin algjörlega sjálstættstarfandi deild innan fyrirtækisins. Þess vegna kem ég ekki hálfri setningu út úr mér fyrir annað hvort væmni eða áfengi. Þegar ég er edrú þá segi ég bara setningar sem byrja á ,,Lífið er svo yndislegt..." eða "Æjj aaawww ...", þ.e. ef ég næ að koma upp orði fyrir flissi og hamingjuherping í maga sem virðist hrjá mig flestum stundum. Svo þegar ég hef fengið mér einn bjór þá hætti ég bara að meika sens. Meina kannski eitt en segi svo kannski eitthvað á swahili í staðinn og finnst ég fullkomlega hafa komið meiningu minni til skila. Skrýtið.

Þessa dagana er ég annars bara að finna mér flug til Kenýa, spjalla við Köshu Goodwills Boge, fara í ferðalög, grilla, éta afganga, elska vini mína og njóta þess hvað ég hef það gott.

Vona að þið séuð líka alveg að átta ykkur á því hvað lífið er yndislegt. Trikkið er nefnilega bara að stoppa í smá stund og meta hvað maður hefur það gott, þá fyrst verður lífið fyrir alvöru geðveikt nice. Svo er líka gott að hafa í huga að fýla eða tilgangslaus rifrildi eru aldrei að fara skila ykkur neinu í lífinu. Það er hægt að útskýra ef að manni mislíkar eitthvað án þess að þurfa að verða óhamingjusamur og valda öðrum óhamingju. Promiss.

Love, peace and harmony.

Kveðja,

-Svava, Ebony og Ivory.

Sá sem ætlar sig betri en annan er alltaf verri en sá sem hann ætlar sig betri.

Mon, 23 Apr 2007 22:33:45 GMT

Það er rosalega margt í heiminum sem ég skil ekki.

Ég á t.d. rosalega bágt með að skilja þá afstöðu einstaklinga að sumar manneskjur séu meiri manneskjur en aðrar manneskjur; að sumir eigi skilið meiri rétt en aðrir á því að njóta lífsins á jörðinni.

Ég tel það í besta falli mjög varhugavert þegar einstaka "tegundir" mannkynsins ofmetnast á þennan hátt og ætla sig betri en aðrar "tegundir" (t.d. karlar gegn konum, hvíti kynstofninn gegn þeim svarta o.s.frv.) Hvort sem sá ofmetnaður er byggður á góðum ásetningi (t.d. til að hjálpa þeim sem þeir telja sig betri) eða á hatri, þá er slíkur ofmetnaður alltaf hættulegur. Ég tel að með því að setja sig ofar þá geri tegundin sem telji sig æðri, hina tegundina óvirka og þannig fer mannkynið í heild sinni á mis við eiginleika tegundarinnar. Þess vegna finnst mér mikilvægt að gera sem flestar tegundir virkar því að allir eiginleikar eru mikilvægir í baráttunni sem ætti að vera sameiginleg barátta allra tegundanna; að gera heiminn að betri stað.

(Þið getið líka skipt út orðinu "tegundir" og sett orðið "einstaklingar" í staðinn til að færa þetta nær ykkar daglega lífi.)

Ennfremur finnst mér sú staðreynd að til séu manneskjur sem telja eigin auðsöfnun mikilvægari en annarra manna líf vera virkilega óskiljanleg og óþolandi. Það sem er svo jafn óþolandi og óskiljanlegt er að virðing er borin fyrir slíkum mönnum og mannkynið leyfir þeim að komast upp með slíkt. Auðvitað ættu heilindi mannsins að veita honum virðingu frekar en peningar. En vegna þess hve margar "tegundir" hafa verið óvirkar í langan tíma og rödd þeirra verið kæfð hefur mannvernd og náungakærleikur vikið fyrir (of)metnaði og auðsöfnun (allt saman mikilvægir eiginleikar en það þarf að vera jafnvægi á þeim) og af sömu sökum hefur náttúran verið ofnýtt og allt stefnir fjandans til (já fjandans segi ég og skrifa).

En ég hef alls ekki misst trúna á mannkyninu. Það þarf ekkert að líta á allt sem óyfirstíganlegt klúður og gefast upp. Við þurfum bara að nota þessa reynslu til að gera enn betur.

Og reynið að troða því inn að þið eruð EKKERT betri en allir hinir! Alveg sama hvort þið séuð andlega ríkari (þ.e. menntaðri, eigið flottari maka eða í meira kúl vinnu) eða bara efnislega ríkari, þá splittar það bara ekki DIFF ef að þið eruð ekki heilir einstaklingar sem eruð í tenglsum við ykkur sjálf og náungakærleikann í ykkur (því þá er nefnilega öll leit ykkar að hamingju til einskis því þið fáið ekki notið hennar fullkomlega ( eða okei, ég vil allavega meina það )).

En málið er samt tvíþætt: Sumir vinna meðvitað gegn viðleitna annarra til að reyna að vera hamingjusamir en aðrir þeysa bara í gegnum lífið án þess að átta sig á því að sumt í fari þeirra og gjörðum veldur öðrum óhamingju. Þessir fyrrnefndu ættu að fara til sálfræðings því að það er greinilegt að einhverjir unnu gegn þeim í æsku en hinir, þessir síðarnefndu, við flest, ættum að stoppa og hugsa; hugsa hvort að við erum akkúrat þeir einstaklingar sem við séum sátt við að vera. Við erum nefnilega til svo framarlega sem við hugsum, eins og gáfumaðurinn sagði, annars erum við bara waste of space eða að vinna gegn öðrum og erum því lesser than waste of space.

Jæja orðin undarlega harðorð. Segjum þetta gott í bili.

-Svava

Frestum því að segja Já og hugsum þetta aðeins.

Sat, 24 Mar 2007 17:18:46 GMT

Það eru eflaust allir komnir með leið á þessu nema ég en mér er alveg sama afþví að þetta skiptir svo ótrúlega miklu máli:

Ég get komið með 92 rök um kosti þess að stækka ekki álverið en ég hef ekki pláss né tíma. Í staðinn ætla ég að koma með rök gegn einu rökunum sem að fólk notar með stækkun; peningum. Fylgjendur Álvers tala um nauðsyn þess fyrir Hafnarfjarðarbæ að fá peningana í kassann og svo tala þeir um aukna atvinnu. Mér finnst þetta með aukna atvinnu varla svaravert, það getur verið að hérna í denn hafi helmingur barna í Hafnarfirði átt "stimpilklukkupabba" í álverinu en núna er tíðin bara allt önnur. Ég þekki fullt af börnum í Hafnarfirði en ekkert sem á pabba sem vinnur í álverinu og aldrei hef ég heyrt nokkurt þeirra láta sig dreyma um starfsframa þar. Þegar eitt helsta vandamál atvinnurekenda er vöntun á fólki til að manna þau störf sem fyrir eru til að halda fyrirtækjum landsins gangandi og samfélaginu í heild sinni (umönnunarstörf)
þá er útí hróa helvítis hött að bæta gráu ofan á svart með því að fjölga slíkum störfum.

En í sambandi við peningana þá er hægt að vera stærfræðilega-fatlaður (eins og ég sjálf) en samt sjá að dæmið er ekki okkur í hag. Að stækka álverið hefur í för með sér virkjanir og gríðarlegar framkvæmdir, slíkar framkvæmdir valda mikilli þennslu sem heldur verðbólgunni gangandi, þ.e.a.s. fólk heldur að það eigi meiri peninga en það á (hafa meira á milli handanna en útgjöld heimilsins meiri) og kaupmáttur eykst, þá verður veltan í landinu meiri og krónan styrkist. Við það að krónan styrkist fáum við færri vörur fyrir fleiri krónur í útlöndum og vöruverð hækkar. Þeir sem stunda útflutning fá minna fyrir meira, og þurfa jafnvel að flytja sig úr landi ef að verðbólgan helst svipuð og hún er. Það þýðir að skapandi fyrirtæki sem að hjálpa til við að skapa jákvæða ímynd þjóðarinnar t.d. Latibær og Össur, verða að flytja sig úr landi. Það er því hægt að segja: ,,Hvort viltu styrkja þróun atvinnu, tengda hugviti eða fá álver?”.

Svo fyrir fólk sem vill fleiri konkrít peninga staðreyndir þá þýðir áframhaldandi verðbólga líka að skuldir heimilisins hækka, þ.e.húsnæðislán sem núna standa í segjum 10 milljónum aukast um viss prósent (samferða verðbólgunni (sem í dag er sirkabát 6 -8%)) á hverju ári og eru því orðin umtalsvert hærri eftir nokkur ár. Og“peningurinn” sem að allir mæna á, gufar upp og er ekkert nema innantóm loforð manna sem er skítsama hvort þeir séu að ljúga að ekki. Svona eins og tókbaksframleiðendur lugu á sínum tíma og sögðu að tóbak væri ekki skaðlegt af því að þeir sáu peninga í því að ljúga og var skítsama um fólkið. Þegar fólkið svo áttaði sig á því að þau hefðu verið blekkt og væru að deyja af völdum skaðsemi reykinga þá var það bara of seint. Alveg eins og það verður of seint fyrir okkur að fatta eftir 5 ár að Alcan var kannski ekki að meina neitt með öllum loforðunum sínum og vildu bara landið okkar og þá fáránlega ódýru raforku sem því fylgir, soldið eins og Red Cloud, Sioux-indíána höfðingi sagði: ,,The white man made many promises. So many I can not remember them all. Of all these promises only one did he keep. He said he would take our land, and that í did.”

Með því að segja Nei næsta laugardag þá fáum við tækifæri til að skoða alla möguleika en getum svo tekið orð okkar tilbaka ef að það kemur í ljós að álver sé besti kosturinn. Við getum hins vegar ekki tekið eyðileggingu á náttúrunni, mengun og skriflega samninga tilbaka. Virkilega think about it!

-Svava

Með rjúkandi ræpu...

Fri, 23 Mar 2007 22:55:30 GMT

..... Ihhh djók glætan að ég væri með rjúkandi ræpu og myndi síðan skrifa það hér.. þá myndum þið segja alveg ojjj.. og síðan myndi ég hitta ykkur í Bónus eða Ikea og þið mynduð horfa alveg á mig.. og segja kannski “hæj” og brosa, þá myndi ég segja “hæj” og roðna svolitið útaf því ég vissi ekki hvort þið væruð að brosa yfir því af því að þið hafið lesið bloggið mitt um það að ég væri með rjúkandi ræpu eða ykkur findist þið vera skyldug til að brosa.

Ég segji Bónus eða Ikea af því ég er orðin húsmóðir. Þessi “boring gella” sem er hætt að fara að djamma af því hún er komin með kæró.. þessi gella sem hugsar með sér á föstudagskvöldi “jiihhh hvað ég er eitthvað í stuði fyrir að gera eitthvað flippað.. ég er til í að skjótast út á Bónusvideo og taka einhverja góða BÍÓmynd..." svo rölti ég útí sjálfskipta bílinn minn á rósóttu náttbuxunum mínum og fæ mér eina bíómynd og nammi. Af því ég er orðin þessi Kósý týpa.. þessi týpa sem ykkur finnst tjahhh.. jáhh

Þessari týpu finnst yndislegt að eyða sunnudögunum í Ikea, og ísbíltúr.. skoða Hús og Hýbíli og jáhh þú veist lifa lífinu!!

En þessi týpa er samt ekkert alveg dead boring,, hún fær alveg ennþá partýdýrið í sig og fer er brjálaðan fíling, reddí í djammið, rokkið og rólið

En hún getur nátturulega alltaf fengið í magann....

Þetta er þinn síðasti línudans.. þín síðasta mínúta. (encore)

Fri, 26 Jan 2007 02:44:50 GMT

Ég dauð skammast mín fyrir hönd foreldra minna að eiga svona hrikalega latt og samviskulaust barn; að láta ykkur standa ein í nístings gaddi og bloggleysi á þessum síðustu og verstu tímum. Ég hef heyrt því fleygt að akkúrat núna í lok janúar taki fólk hvað mest upp á því að þiggja með þökkum pláss á dauðadeildinni (stúta sér, begå selvmord, confíe el suicidio). ,,Má bjóða þér sæti á dauðadeildinni? Góð sæti, örugg skemmtun" hljómar eiginlega ógeðslega vel, sérstaklega núna þegar jólakskrautið er horfið úr gluggum og hjörtum manna, nema hjá þessum lötu sem treina það fram í ágúst (sem mun verða staðreyndin á mínu heimili). En í staðinn fyrir að begå selvmord i aften (confie el suicidio esta noche) þá ætla ég að tappa af jólaljósaleysi hjarta míns, og forða ykkur frá bloggleysis-glötun, með því að pirra mig á því sem er í sjónvarpinu:

- Ég geeet ekki hlustað á Rachel Ray (svona spjallþátta/matreiðslu/ekkirassgat-þáttastjórnandi). Hún ælir amerískum klisjum í staðinn fyrir að tala og finnst hún vera alfa og ómega alls í heiminum. Hún er samt alltaf geeeeðveikt hress, hún má eiga það.

- Ég sé engan mun á "Still standing" og "King of Queens". Uppskriftin er svona: Ljótur, feitur, heimskur karl vs. fine gella með kjaftinn fyrir neðan nefið. punktur.iiiis. Nothing more to it. (Fyrir utan pabba konunnar í "King of Queens", he makes my day. Líka mamman í Everybody loves Raymond, elska svona týpur sem eru pikkfastar í karakter)

-Mér finnst Donna í Beverlyhills óáhugaverðasta, ófríðasta og karakterlausasta persóna í sjónvarpssögunni. David "kærastinn" hennar er runner up, en daðrar reyndar við fyrsta sætið eins og nakin kona með dýnu bundna við bakið á sér (s.s. mjög mikið daður í gangi).

- Amanda í Melroce Place er tuuuhuussa, frekar fine, en tuuuhuuusssa og maðurinn hennar, hann David, er geðlyðra (virðist loða við þetta nafn)

-Afhverju í mongólíu er til raunveruleika sjónvarp um fasteignasölu?

Jæja.. nú er ég búin að létta af hjarta mínu og hef séð ljósið (hvorki ljósið við endann á göngunum né jólaséríuljósið en þó í leiðinni hvort tveggja): bót minna mála felst í því einfaldlega að slökkva á sjónvarpinu og hætta þessu tuði. Meiriháttar.

Ef þið eruð haldin einhverju skammdegisþunglyndi þá getiði kíkt á myndirnar mínar en á þeim ríkir aldrei annað en gleði og hamingja. Ég er meira að segja búin að setja inn nýjar myndir. Algjör adrenalínsveifla fyrir þá sem ekki hafa smakkað:

www.oldies.myphotoalbum.com

-Svava Úll