Sýnir leikritið "Rúv - the musical" á þriðjudagskvöldið 15.júlí kl. 20:00 í Hafnarfjarðarleikhúsinu,
Allir velkomnir meðan sæti leyfa
Frítt inn

-sýningin er í c.a. 40-50 mínútur

Ég átti gott samtal við hana Hjördísi og það rifjaðist upp fyrir mér hvernig unglingsárin mín voru. Þau voru ekki jafn töff og ég vonaði á þeim tíma. Þetta snérist allt um það að falla inn og halda sér í tískunni. Tískan var frekar súr á þessum tíma og margbreytileg. Ég man eftir því að hafa:

1. “fílað” Fíla merkið, sem varð til þess að kaupa mér einungis hvít Fíla föt og ganga um eins og draugur Aflitað á mér hárið og þykjast ekki vera rauðhærð, því það var ekki nógu nett á þeim tíma, meikað yfir freknurnar sem komu samt sem áður í ljós

= ennþá meiri vofa.. og þeir skal ég segja voru ekki móðins á þessum tímum.

2.Eftir tímabilið þar sem tarkbuxur voru í tísku númer helst mínus eitthvað og böffalaskórnir þá tók við “skopparatímabilið” sem fólkst í mjööög ljótum víðum buxum úr tjaldefni sem klofið náði niður á hné.

3. Setið heima að reyna að læra textan við “Freestyler” sem ég náði aldrei, þóttist bara ná. Ástæðan var sú að ég var komin með kæró sem fílaði þetta lag sem var 17 ára og átti bíl. Sem þótti eimmitt smart á þeim tíma. Til baka litið fannst mér þessi kæró ekki jafn smart að ná sér í grunnskólastelpu sem flakkaði á milli tískustrauma.. ps. Hann var samt með aflitað hár eins og ég .. og klikkað góður í fótbollta

4. Verið spurð af vinkonu minni, sem ég var að kynnast á þeim tíma “Hvernig fílaru Quarasi! Þá svaraði ég “Ég veitaggi, hef ekki smakkað það” – á þeirri stundu langaði mig til að deyja og ákvað að kynna mér tónlistarstefnurnar aðeins betur.

5. Þegar það var í tísku að vera með glært front á Nokia 5110 símunum, þá ákvað ég að fylgja því og tók bara af mitt front , stuttu síðar eyðilagðist síminn minn í rigninu.

6.Farið með þessari sömu vinkonu minni í sjúkraþjálfun, ætlaði aðeins að vinna upp fyrri mistök. Ég fór að hlaupa á hlaupabrettinu og buxurnar voru ranghverfar, svona lafandi vasar að flyksast.. ahh á þessum tíma ákvað hún held ég að ég væri eiginlega bara Nörd

Held þetta sé nóg í bili – egóið fer minnkandi

ps. já til gamans getið, þá var Orri eimmitt að vinna í félagsmiðstöðinni sem ég var í á þessum tíma. Mig furðar að hann hafi ekki bara slegið til og tekið fyrsta skrefið þá....

ps2. ég nenni ekki að tala um "bleika tímabilið" það var það versta af öllu þessu

Ég fór í leikhús um daginn. Ein. Það var fínt ég sá leikritið Hedda Gabbler efti Ibsen. Það var mjög skemmtilegt að mínu mati og mér fannst allt í lagi að fara ein, fyrir utan það að ég mætti klukkutíma of snemma, þannig ég þurfti að bíða í andyrinu. Það hefði verið fínt að spjalla við einhvern en í staðin horfi ég út í loftið og þóttist vera að hugsa um heimsbókmenntir og mismunandi ritstíla. Þegar ég fór á klósettið passaði ég vel upp á það að hafa ekki girt kjólinn ofaní sokkabuxurnar, því það var einginn þarna frammi sem hefði sagt mér frá því ef það hefði komið fyrir. Í hléinu hafði ég lítið að gera, þannig ég tók upp á því að fá mér tyggjó, fyrst fékk ég mér eitt, svo annað og svo annað þangað til pakkinn var orðin tómur. Síðan slökknuðu ljósin og sýningin hélt áfram. Fokk ég var með stóra tyggjóslummu upp í mér og var orðin íllt í kjálkanum, hvað átti ég að gera við helvítis tyggjóið?, ég setti það undir sætið eins og smákrakki.

Hvað var ég að spá?

Ég fór í Kringluna um daginn, ég hafði ekki gert mér grein fyrir því hvað starfsmennirnir í búðunum eru orðnir óðir og gráðugir í feita sölu, sumir þeirra eru á prósentum og það var rosalegt. Það sem ég var samt mest vör við voru setningar á borð við: “Þessi kjóll er brjálæðisslega flottur, sjáðu dítelana, þetta er nátturulega það allra flottasta í dag. Efnið er svo gott að þú gætir gengið upp Esjuna án þess að blotna” What? “Þú verður að kaupa þetta,  ef þú gerir það ekki þá geri ég það” Okey...”Hann kostar 43.000, það er nátturulega ekki neitt fyrir þessa flík, þetta er sko það besta” “Þetta fer engum jafn vel og þér” “Ertu að grínast með hvað flíkin er flott, ég get geymt hana fyrir þig í max korter, þetta ríkur út.”  Samt það besta sem ég hef heyrt só far, var þegar mamma var að máta dress, hún var búin að vera í búðinni í þónokkurn tíma að máta allt mögulegt. Stelpan var orðin líklega svolítið þreytt á henni og vildi að hún myndi allavega kaupa eitthvað. Þegar mamma kom út úr mátunarklefanum í kjól þá sagði stelpan “ERTU AÐ GRENNAST?” og mamma alveg “ha núna bara inn í mátunarklefanum?” . Þetta nátturulega virkaði og mamma keypti kjólinn.

Annars er allt gott að frétta. Lífið gengur sinn vanagang en ég reyndar sakna Svövu minnar. Svava ég elska þig!

Kveðja

Hrefna krúnk

Á sumrin eiga heilasellurnar mínar það til að skilja fyrr en skellur í tönnum, pakka niður og láta sig hverfa. Þær verða hógværðin uppmálið gagnvart sér mun stærri og mikilvægari þáttum í lífi mínu eins og bjór. Þær vita að ég hef lítil not fyrir þær þegar hann er annars vegar. Ég hef allavega ekki haft neitt gáfulegt að segja eða gert neitt gáfulegt síðan í vetur. Ég held reyndar að bjórinn sé ekki einn við stjórnvölin hjá mér, ég hef hann grunaðan um að hafa teamed up með hamingjuskýi sem hann hitti einhver staðar á djamminu og í sameiningu hafi þau tekið yfir höfuðstöðvar líkama míns. Þau sögðu upp öllu öðru starfsfólki. Þau töldu sig t.d. ekki hafa not fyrir minnisdeildina lengur og settu upp diskótek í staðinn, mega young og trendy diskótek sem sér til þess að ég er alltaf með nýjustu danstónlistina á heilanum og hreyfi mig í takt við hana allan daginn. Þannig það þýðir ekkert fyrir þig að ætla að rifja upp eitthvað skemmtilegt með mér síðan úr síðustu viku því ég á örugglega bara eftir að horfa á þig tómum augum og hreyfa hausinn í takt við mega trendy tónlist sem þú heyrir ekki. Saman hafa bjórinn og hamingjuskýið líka slitið á öll tengsl milli aðalhöfuðstöðva og talfæra. Þar skiptast þau núna á um reksturinn, hamingjuskýið frá mánudegi til miðvikudags og bjórinn sér um rest. Heilinn fær ekki að koma nálægt þessu lengur; talfærin eru orðin algjörlega sjálstættstarfandi deild innan fyrirtækisins. Þess vegna kem ég ekki hálfri setningu út úr mér fyrir annað hvort væmni eða áfengi. Þegar ég er edrú þá segi ég bara setningar sem byrja á ,,Lífið er svo yndislegt..." eða "Æjj aaawww ...", þ.e. ef ég næ að koma upp orði fyrir flissi og hamingjuherping í maga sem virðist hrjá mig flestum stundum. Svo þegar ég hef fengið mér einn bjór þá hætti ég bara að meika sens. Meina kannski eitt en segi svo kannski eitthvað á swahili í staðinn og finnst ég fullkomlega hafa komið meiningu minni til skila. Skrýtið.

Þessa dagana er ég annars bara að finna mér flug til Kenýa, spjalla við Köshu Goodwills Boge, fara í ferðalög, grilla, éta afganga, elska vini mína og njóta þess hvað ég hef það gott.

Vona að þið séuð líka alveg að átta ykkur á því hvað lífið er yndislegt. Trikkið er nefnilega bara að stoppa í smá stund og meta hvað maður hefur það gott, þá fyrst verður lífið fyrir alvöru geðveikt nice. Svo er líka gott að hafa í huga að fýla eða tilgangslaus rifrildi eru aldrei að fara skila ykkur neinu í lífinu. Það er hægt að útskýra ef að manni mislíkar eitthvað án þess að þurfa að verða óhamingjusamur og valda öðrum óhamingju. Promiss.

 Love, peace and harmony.

 Kveðja,

-Svava, Ebony og Ivory.

Það er rosalega margt í heiminum sem ég skil ekki.

Ég á t.d. rosalega bágt með að skilja þá afstöðu einstaklinga að sumar manneskjur séu meiri manneskjur en aðrar manneskjur; að sumir eigi skilið meiri rétt en aðrir á því að njóta lífsins á jörðinni.

Ég tel það í besta falli mjög varhugavert þegar einstaka "tegundir" mannkynsins ofmetnast á þennan hátt og ætla sig betri en aðrar "tegundir" (t.d. karlar gegn konum, hvíti kynstofninn gegn þeim svarta o.s.frv.) Hvort sem sá ofmetnaður er byggður á góðum ásetningi (t.d. til að hjálpa þeim sem þeir telja sig betri) eða á hatri, þá er slíkur ofmetnaður alltaf hættulegur. Ég tel að með því að setja sig ofar þá geri tegundin sem telji sig æðri, hina tegundina óvirka og þannig fer mannkynið í heild sinni á mis við eiginleika tegundarinnar. Þess vegna finnst mér mikilvægt að gera sem flestar tegundir virkar því að allir eiginleikar eru mikilvægir í baráttunni sem ætti að vera sameiginleg barátta allra tegundanna; að gera heiminn að betri stað.  

(Þið getið líka skipt út orðinu "tegundir" og sett orðið "einstaklingar" í staðinn til að færa þetta nær ykkar daglega lífi.)

Ennfremur finnst mér sú staðreynd að til séu manneskjur sem telja eigin auðsöfnun mikilvægari en annarra manna líf vera virkilega óskiljanleg og óþolandi. Það sem er svo jafn óþolandi og óskiljanlegt er að virðing er borin fyrir slíkum mönnum og mannkynið leyfir þeim að komast upp með slíkt. Auðvitað ættu heilindi mannsins að veita honum virðingu frekar en peningar. En vegna þess hve margar "tegundir" hafa verið óvirkar í langan tíma og rödd þeirra verið kæfð hefur mannvernd og náungakærleikur vikið fyrir (of)metnaði og auðsöfnun (allt saman mikilvægir eiginleikar en það þarf að vera jafnvægi á þeim) og af sömu sökum hefur náttúran verið ofnýtt og allt stefnir fjandans til (já fjandans segi ég og skrifa).

En ég hef alls ekki misst trúna á mannkyninu. Það þarf ekkert að líta á allt sem óyfirstíganlegt klúður og gefast upp. Við þurfum bara að nota þessa reynslu til að gera enn betur.

Og reynið að troða því inn að þið eruð EKKERT betri en allir hinir! Alveg sama hvort þið séuð andlega ríkari (þ.e. menntaðri, eigið flottari maka eða í meira kúl vinnu) eða bara efnislega ríkari, þá splittar það bara ekki DIFF ef að þið eruð ekki heilir einstaklingar sem eruð í tenglsum við ykkur sjálf og náungakærleikann í ykkur (því þá er nefnilega öll leit ykkar að hamingju til einskis því þið fáið ekki notið hennar fullkomlega ( eða okei, ég vil allavega meina það )). 

En málið er samt tvíþætt: Sumir vinna meðvitað gegn viðleitna annarra til að reyna að vera hamingjusamir en aðrir þeysa bara í gegnum lífið án þess að átta sig á því að sumt í fari þeirra og gjörðum veldur öðrum óhamingju. Þessir fyrrnefndu ættu að fara til sálfræðings því að það er greinilegt að einhverjir unnu gegn þeim í æsku en hinir, þessir síðarnefndu, við flest, ættum að stoppa og hugsa; hugsa hvort að við erum akkúrat þeir einstaklingar sem við séum sátt við að vera. Við erum nefnilega til svo framarlega sem við hugsum, eins og gáfumaðurinn sagði, annars erum við bara waste of space eða að vinna gegn öðrum og erum því lesser than waste of space.

 Jæja orðin undarlega harðorð. Segjum þetta gott í bili.

 -Svava

Það eru eflaust allir komnir með leið á þessu nema ég en mér er alveg sama afþví að þetta skiptir svo ótrúlega miklu máli: 

Ég get komið með 92 rök um kosti þess að stækka ekki álverið en ég hef ekki pláss né tíma. Í staðinn ætla ég að koma með rök gegn einu rökunum sem að fólk notar með stækkun; peningum. Fylgjendur Álvers tala um nauðsyn þess fyrir Hafnarfjarðarbæ að fá peningana í kassann og svo tala þeir um aukna atvinnu. Mér finnst þetta með aukna atvinnu varla svaravert, það getur verið að hérna í denn hafi helmingur barna í Hafnarfirði átt "stimpilklukkupabba" í álverinu en núna er tíðin bara allt önnur. Ég þekki fullt af börnum í Hafnarfirði en ekkert sem á pabba sem vinnur í álverinu og aldrei hef ég heyrt nokkurt þeirra láta sig dreyma um starfsframa þar. Þegar eitt helsta vandamál atvinnurekenda er vöntun á fólki til að manna þau störf sem fyrir eru til að halda fyrirtækjum landsins gangandi og samfélaginu í heild sinni (umönnunarstörf)
þá er útí hróa helvítis hött að bæta gráu ofan á svart með því að fjölga slíkum störfum.

En í sambandi við peningana þá er hægt að vera stærfræðilega-fatlaður (eins og ég sjálf) en samt sjá að dæmið er ekki okkur í hag. Að stækka álverið hefur í för með sér virkjanir og gríðarlegar framkvæmdir, slíkar framkvæmdir valda mikilli þennslu sem heldur verðbólgunni gangandi, þ.e.a.s. fólk heldur að það eigi meiri peninga en það á (hafa meira á milli handanna en útgjöld heimilsins meiri) og kaupmáttur eykst, þá verður veltan í landinu meiri og krónan styrkist. Við það að krónan styrkist fáum við færri vörur fyrir fleiri krónur í útlöndum og vöruverð hækkar. Þeir sem stunda útflutning fá minna fyrir meira, og þurfa jafnvel að flytja sig úr landi ef að verðbólgan helst svipuð og hún er. Það þýðir að skapandi fyrirtæki sem að hjálpa til við að skapa jákvæða ímynd þjóðarinnar t.d. Latibær og Össur, verða að flytja sig úr landi. Það er því hægt að segja: ,,Hvort viltu  styrkja þróun atvinnu, tengda hugviti eða fá álver?”.

Svo fyrir fólk sem vill fleiri konkrít peninga staðreyndir þá þýðir áframhaldandi verðbólga líka að skuldir heimilisins hækka, þ.e.húsnæðislán sem núna standa í segjum 10 milljónum aukast um viss prósent (samferða verðbólgunni (sem í dag er sirkabát 6 -8%)) á hverju ári og eru því orðin umtalsvert hærri eftir nokkur ár.  Og“peningurinn” sem að allir mæna á, gufar upp og er ekkert nema innantóm loforð manna sem er skítsama hvort þeir séu að ljúga að ekki. Svona eins og tókbaksframleiðendur lugu á sínum tíma og sögðu að tóbak væri ekki skaðlegt af því að þeir sáu peninga í því að ljúga og var skítsama um fólkið. Þegar fólkið svo áttaði sig á því að þau hefðu verið blekkt og væru að deyja af völdum skaðsemi reykinga þá var það bara of seint. Alveg eins og það verður of seint fyrir okkur að fatta eftir 5 ár að Alcan var kannski ekki að meina neitt með öllum loforðunum sínum og vildu bara landið okkar og þá fáránlega ódýru raforku sem því fylgir, soldið eins og Red Cloud, Sioux-indíána höfðingi sagði: ,,The white man made many promises. So many I can not remember them all. Of all these promises only one did he keep. He said he would take our land, and that í did.”

Með því að segja Nei næsta laugardag þá fáum við tækifæri til að skoða alla möguleika en getum svo tekið orð okkar tilbaka ef að það kemur í ljós að álver sé besti kosturinn. Við getum hins vegar ekki tekið eyðileggingu á náttúrunni, mengun og skriflega samninga tilbaka. Virkilega think about it!

-Svava

.....  Ihhh djók glætan að ég væri með rjúkandi ræpu og myndi síðan skrifa það hér.. þá myndum þið segja alveg ojjj.. og síðan myndi ég hitta ykkur í Bónus eða Ikea og þið mynduð horfa alveg á mig.. og segja kannski “hæj” og brosa, þá myndi ég segja “hæj” og roðna svolitið útaf því ég vissi ekki hvort þið væruð að brosa yfir því af því að þið hafið lesið bloggið mitt um það að ég væri með rjúkandi ræpu eða ykkur findist þið vera skyldug til að brosa.

Ég segji Bónus eða Ikea af því ég er orðin húsmóðir. Þessi “boring gella” sem er hætt að fara að djamma af því hún er komin með kæró.. þessi gella sem hugsar með sér á föstudagskvöldi “jiihhh hvað ég er eitthvað í stuði fyrir að gera eitthvað flippað.. ég er til í að skjótast út á Bónusvideo og taka einhverja góða BÍÓmynd..." svo rölti ég útí sjálfskipta bílinn minn á rósóttu náttbuxunum mínum og fæ mér eina bíómynd og nammi.                   Af því ég er orðin þessi Kósý týpa.. þessi týpa sem ykkur finnst tjahhh.. jáhh 

Þessari týpu finnst yndislegt að eyða sunnudögunum í Ikea, og ísbíltúr.. skoða Hús og Hýbíli og jáhh þú veist lifa lífinu!! 

En þessi týpa er samt ekkert alveg dead boring,, hún fær alveg ennþá partýdýrið í sig og fer er brjálaðan fíling, reddí í djammið, rokkið og rólið 

En hún getur nátturulega alltaf fengið í magann....

Ég dauð skammast mín fyrir hönd foreldra minna  að eiga svona hrikalega latt og samviskulaust barn; að láta ykkur standa ein í nístings gaddi og bloggleysi á þessum síðustu og verstu tímum. Ég hef heyrt því fleygt að akkúrat núna í lok janúar taki fólk hvað mest upp á því að þiggja með þökkum pláss á dauðadeildinni (stúta sér, begå selvmord, confíe el suicidio). ,,Má bjóða þér sæti á dauðadeildinni? Góð sæti, örugg skemmtun" hljómar eiginlega ógeðslega vel, sérstaklega núna þegar jólakskrautið er horfið úr gluggum og hjörtum manna, nema hjá þessum lötu sem treina það fram í ágúst (sem mun verða staðreyndin á mínu heimili). En í staðinn fyrir að begå selvmord i aften (confie el suicidio esta noche) þá ætla ég að tappa af jólaljósaleysi hjarta míns, og forða ykkur frá bloggleysis-glötun, með því að pirra mig á því sem er í sjónvarpinu: 

- Ég geeet ekki hlustað á Rachel Ray (svona spjallþátta/matreiðslu/ekkirassgat-þáttastjórnandi). Hún ælir amerískum klisjum í staðinn fyrir að tala og finnst hún vera alfa og ómega alls í heiminum.  Hún er samt alltaf geeeeðveikt hress, hún má eiga það.
 
- Ég sé engan mun á "Still standing" og "King of Queens". Uppskriftin er svona: Ljótur, feitur, heimskur karl vs. fine gella með kjaftinn fyrir neðan nefið. punktur.iiiis. Nothing more to it. (Fyrir utan pabba konunnar í "King of Queens", he makes my day. Líka mamman í Everybody loves Raymond, elska svona týpur sem eru pikkfastar í karakter)

-Mér finnst Donna í Beverlyhills óáhugaverðasta, ófríðasta og karakterlausasta persóna í sjónvarpssögunni. David "kærastinn" hennar er runner up, en daðrar reyndar við fyrsta sætið eins og nakin kona með dýnu bundna við bakið á sér (s.s. mjög mikið daður í gangi).

- Amanda í Melroce Place er tuuuhuussa, frekar fine, en tuuuhuuusssa og maðurinn hennar, hann David, er geðlyðra (virðist loða við þetta nafn) 

-Afhverju í mongólíu er til raunveruleika sjónvarp um fasteignasölu? 

Jæja.. nú er ég búin að létta af hjarta mínu og hef séð ljósið (hvorki ljósið við endann á göngunum né jólaséríuljósið en þó í leiðinni hvort tveggja): bót minna mála felst í því einfaldlega að slökkva á sjónvarpinu og hætta þessu tuði. Meiriháttar. 

Ef þið eruð haldin einhverju skammdegisþunglyndi þá getiði kíkt á myndirnar mínar en á þeim ríkir aldrei annað en gleði og hamingja. Ég er meira að segja búin að setja inn nýjar myndir. Algjör adrenalínsveifla fyrir þá sem ekki hafa smakkað: 

                                  www.oldies.myphotoalbum.com

-Svava Úll 

Kúba eftir tvo tíma.. ég er ekkert að agnúast yfir því, læt það vera.

Ætlaði bara að henda á ykkur jólakveðju og senda jóla-anda út í tómið. Vona að engum líði illa á jólunum og að allir séu glaðir. Þeir sem eru ekki glaðir eiga bara að hugsa:  "Mistök eru til þess að læra af, stundum ruglast maður bara en þá á maður bara að vanda sig betur næst, æfingin skapar meistarann." Eða: "Sorgir eru stór skref í þroskaferli manns og gera okkur í flestum tilvikum að heilsteyptari einstaklingi. Allt hefur tilgang og allt reddast." Já og ef þetta virkar ekki, þá: "Eftirsjá er algjörlega það heimskulegasta sem hægt er að festa sig í. Annars geturru ekki haldið áfram og þú ferð á mis við allt hitt góða sem er að gerast í lífi þínu, kjáninn þinn."

Veldu þá línu sem þér þykir best og njóttu jólanna og lífsins.

Síðan.. ekki síst, alls ekki síst, vil ég þakka Hafdísi fyrir fallega jólakortið sem hún sendi mér (ég varð væmin og meyr) og henni Hrefnu fyrir fallega jólakortið sem hún færði mér (það komu tár). Ég elska ykkur en ég þori ekki að hringja í ykkur og vekja ykkur. Elska líka miklu fleiri og vona að þeir finni straumana og jóla-andann sem ég er að senda þeim.

Bæjó

-Svava

Ég var tiltölulega ung þegar ég heyrði minnst á vændiskonur frá stráka pervertunum í bekknum mínum. Ég gat þó aldrei almennilega skilgreint það hugtak, kaupa eitthvað hjá konum, kaupa einhverjar konur? Tilhvers? Það var samt um svipað leyti, c.a. 6 – 8 ára, að ég fór að góla hástöfum lög af uppáhalds kassettunni minni, í þökk og óþökk viðstaddra, um kaupakonur. Þessar kaupakonur voru ýmist glettnar hjá Gísla í Gröf eða skreppandi um í jeppum og gerandi ýmislegt síðlanætur. Ég áttaði mig á því hvað þetta “ýmislegt” er sem þær gerðu síðlanætur, þessar glettnu konur og þá rann upp fyrir mér ljós, konur sem hægt var að kaupa; kaupakonur! Of course.

Það var því undarlegt upplitið á barninu sem fór með ömmu sinni í ferðalag um sveitir landsins þegar amman tók upp á því að benda barninu, algjörlega blygðunarlaust, á hina og þessa bæi þar sem hún hafði verið kaupakona. Hélt svo áfram, til að ganga fram af barninu: ,,Að þá hafi nú verið gaman að vera til og það væri öllum ungum stúlkum hollt að ráða sig sem kaupakonur í lengri eða skemmri tíma, allavega einu sinni á lífsleiðinni.”

Það var einhvern veginn engin sem sá hag minn í því að kunna skil á hugtakinu ,,kaupakona” og þar af leiðandi engin sem að útskýrði það fyrir mér. Það var því ekki fyrr en seint og um síðir að þessi misskilningur skýrðist og ég fór að sjá ömmu mína í réttu ljósi.

 Svona getur nú misskilningurinn verið... alveg út'að hjóla með Hjálmari.

-Svava (sem á að sjálfsögðu að vera gera ritgerð eins og alla aðra helvítis daga lífsins. Sem er allt í kei samt því það eru bara 9 dagar í jólafrí og 22 dagar í salsa, mojito og Kúbu, yes!)